str. 66

Lipiec-Sierpień 2024 r.

Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

dziwnie. Zakrwawiona twarz i biale zęby.

­ Rozbili ci glowę? ­ padalo pytanie.

­ To tak, jak mnie w Baszkowcach, ­

powiedzial obojętnie Anton.

­ Ach, szkoda... Nie mieliśmy żad-

nego patyka... A napadli na jednego...

Wszyscy pognali w dól... ­ I Jon. On byl.

Ja go widzialem.

­ I ja widzialem, powiedzial Demin. ­

On mnie przeciągnąl przez plecy. Ja się

zamierzylem, ale on uciekl.

­ A ja jednego uderzylem... Chyba,

Kindrata Tofimowego... Wpadlem na nie-

go, a on wrzasnąl jak zając. Tak zapisz-

czal.

­ Dokąd teraz? ­ zapytal Serhij.

­ Tylko nie do domu, ­ powiedzial Wo-

lodźko. ­ Wracamy z powrotem. Ja musze

się umyć...

On zdjąl czapkę i ostrożnie obmacal

glowę.

­ Jeszcze cala... To nic! Zagoi się... To

ostatnie uderzenie mnie skaleczylo... To

Pomnik Ulasa Samczuka

byl Ilko... Slyszalem jego przekleństwa.

w Zdolbunowie

­ Kto by nie byl, ale my im tego nie po-

Fot. Natalia Szestakowa

darujemy. Jak wojna, ­ to wojna! ­ powie-

dzial zdecydowanie Anton.

wciąż lala. Bólu nie odczuwal, tylko szum

w glowie... Oleh byl nadzwyczaj zdener-

Ulas Samczuk

wowany.

Tlumaczenie z języka ukraińskiego

­ Co tobie? Co tobie? A ja poznalem

Alfons Soczyński, Alf

To byl Ilko. Ja zlapalem go za polę kurtki,

ale on mnie uderzyl. Ach, gdybym mial

kija... A Anton jednego zlapal. Powalil  OD REDAKCJI:

Przygotowujemy do druku t. III epo-

na ziemię i przydusil. Jon byl także... On

uderzyl Demina... Ich bylo z dziesięciu...  pei Ulasa Samczuka ,,Wolyń". Proponuje-

my uwadze naszych P.T. Czytelników tlu-

­ Ależ Jon na policji...

­ Demin dobrze go widzial... Może go  maczenie cz. 1 XI rozdzialu pióra Alfonsa

Soczyńskiego ,,Alfa".

wypuścili...

Trylogia ,,Wolyń" Ulasa Samczu-

Nadeszli Anton, Serhij i Demin. Wo-

lodźko już wylazil z rowu. Serhij zaświe-  ka (1905-1987) to artystyczna kronika

ukraińskiej historii XX wieku. Sercem

cil latarkę.

­ U-u-u! ­ wykrzyknęli wszyscy, zoba-  tej epickiej powieści jest szeroka panora-

ma życia chlopskiego, życia codziennego

czywszy Wolodźkę.

­ Co? ­ powiedzial on spokojnie i  i ciężkiej pracy, ukazana poprzez historię

uśmiechnąl się. Ten uśmiech wyglądal  ukraińskiej rodziny Dowbenków.