Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 65

rzeczywistości. Chorej rzeczywistości, pi-

niebezpiecznego boju. Ale wtedy wlaśnie

janej i niemądrej...

otrzymal ciosy w glowę. Raz, raz, raz!..

Jednak dosyć tego. Wszystkim obrzy-

Czuje uderzenia, chociaż nie boli, tylko

dlo takie polożenie i wszyscy podno-

polala się krew i poplynęla spod czapki

szą kielichy. Dzwoni szklo, zalamuje się

po czole. Potem ktoś wyrwal mu kij. Po

światlo w czystej cieczy, ploną promieni-

glowie otrzymywal wciąż nowe uderze-

ście oczy, brzmi silnie pieśń. Anton, De-

nia... On podskoczyl i kij wyśliznąl się

min, Oleh ­ z drugiej strony Kindrat, Ser-

z jego rąk. Zacząl uciekać i biegl w dól

hij i nad wszystkim Rona.

ponad walem drogi. Nie widzial niczego,

Gdzieś okolo pólnocy wszyscy wyszli.

poza śniegiem pod nogami, niczego nie

Glęboka, czarna, jak węgiel noc. Wszyst-

czul i nawet zapomnial, że gdzieś tu byli

ko milczy, tylko wiatr stąpa powoli po

jego koledzy. Zdawalo mu się, jakby oni

wierzcholkach drzew, poruszając tę czy

gdzieś znikli, a to co cię stalo, dotknęlo

inną galązkę. Ale w dole krzaki bzu, któ-

tylko jego samego. Przebiegl z piętnaście

re okalają budynek Rony, calkiem milczą.

kroków i obejrzal się. Niemal za jego ple-

I mlode świerczki milczą. Grabowy za-

cami ktoś gnal z dlugim kijem, i Wolodź-

gajnik także stoi nieporuszony i milczą-

ko pobiegl dalej. Slyszy za sobą przekleń-

cy. Dalej drzewa w sadzie ­ jablonie, któ-

stwo i jednocześnie na jego glowę kolo

re zakrywają krzewom i to niewidoczne

ucha, nad czolem, pada silne uderzenie.

niebo, tworząc ciemność gęstego mroku.

Wolodźko nagle ukląkl i palcami obydwu

Chlopcy szli powoli. Z przodu Wo-

rąk oparl się o śnieg. Ale zaraz zerwal się

lodźko i Oleh. Za nimi sam Serhij. Kin-

znowu i śmiertelnie przerażonym glosem

drat zostal w pomieszczeniach Rony. An-

wykrzyknąl: Ilku!

ton z Deminem się objęli i tupali po wil-

On nie wiedzial czy to na pewno Ilko,

gotnym śniegu próbując śpiewać...

ale glos który przeklinal, wydawal się być

Trochę niżej nad samą drogą, gdzie

glosem Ilka... Wolodźko pobiegl trzy kro-

bylo kilka krzaków leszczyny, na ścież-

ki i klęknąl znowu... Znowu dotknąl pal-

ce coś leży. Coś czarnego... Wolodźko i

cami śniegu i znowu się zerwal. Potem

Oleh ledwo to dostrzegli i niemal się zde-

jeszcze raz klęknąl nad samym przewa-

rzyli. Czarne nagle się zrywa i świeci Wo-

lem drogi, przy czym się pośliznąl i pole-

lodźce w twarz elektryczną latarką...

cial glową w dól.

­ Co za czort! ­ krzyknąl Wolodźko.

Na tym się skończylo. To wydarze-

Ale jednocześnie z wszystkich krzaków

nie nadeszlo niespodziewanie i szybko,

wybiegli ludzie. Wolodźko poczul na glo-

jak burza. Zawylo, zakręcilo, kilka nieja-

wie uderzenia czymś twardym. Szybko

snych okrzyków polecialo, tupot i ­ zni-

schwycil czyjś kij. Niespodziewanie po-

klo. Pięć, siedem sekund, ­ nie więcej.

czul wielką silę, wyrzucil kij ponad glową

­ Wolodźku-u-u! Wolodźku! ­ to bie-

do przodu, poczul ciężar na plecach, ale

gnie z góry Oleh.

się uchylil i ciężar spadl. Kij zostal w jego

­ Oleh! ­ wykrzykuje Wolodźko.

rękach. Byl u podnóża pagórka. Z dolu

Oleh pobiegl, ostro zakręcil i skoczyl

biegly do niego trzy czy cztery czarne po-

prosto do rowu do Wolodźki. Ten staral się

staci, ale on zacząl machać kijem i bil je

wstać... Szumialo mu w glowie i oczy za-

lewala krew. ,,Ach, czort... Ach, czort!..."

po glowach. Bil strasznie, zapalczywie...

Czul, że trafia dobrze, i, chociaż to dzialo

powtarzal on. Prawa ręką opieral na śnie-

się szybko, poczul rozkosz prawdziwego,

gu, lewą wycieral z czola krew, która się