str. 64

Lipiec-Sierpień 2024 r.

Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

tego są pijani... O tak. Zawsze pijani. Tacy,

jak my teraz... Nie, Wolodźku?

­ Jon mówi, że my idioci, odezwal się

ponuro Wolodźko.

­ Cha-cha-cha! ­ zarechotal Kondrat.

Za nim roześmiali się inni, każdy po swo-

jemu. ­ Mówisz, Jon? Jon jeszcze nicze-

go nie wie. Jon jeszcze zielony... On nie

byl na froncie. On nie widzial śmierci.

On jeszcze lata... A! ­ znienacka zatrzy-

mal się Kindrat z podniesionym, brudnym

, zasmarowanym, palcem. ­ A wiecie?

Mamy! My mamy pijanego i bez niego...

Jon! On, on! Ach, czort bierz! On bolsze-

wik, a ci pijani... I przez to oni biorą. Nie,

Andrzeju Andrzejewiczu? Toż my z wami,

jak-nie-jak, a...gnijemy. My starzy, do-

brzy ludzie, co flaszkami lejemy gorzal-

kę... A te sucze dzieci... Trzeba by chyba

i nam coś takiego... Pijanego, trującego,

aby krew zagrala, byśmy mogli bić koza-

ka za to, że on ze zlymi ludźmi... Co wy-

Ulas Samczuk

daje nas, co sprzedaje... A my milczymy.

Nie? Milczymy! A Jon go bije!

Fot. Archiwum

Tu Kindrat ostro urwal mowę. Patrzyl

­ Kindracie! Zamknij spluwaczkę, ­

na wszystkich swoimi malymi glębokimi

przerwal Anton. Kindrat urwal mowę i

oczyma, które biegaly, jak u ślepca. Wy-

popatrzyl na Antona, na Serhija, na Ronę,

dawalo się, jakby się staral zobaczyć coś

na wszystkich po kolei...

szczególnego. Jakby przed nim byla kur-

­ Co? ­ ostro zapytal. Obrazilem ko-

tyna dymu i on szybko szukal miejsca,

goś?

którędy by można szybko popatrzeć i zo-

­ Boga.

baczyć. Z jego ust wyrywaly się i pry-

­ Nie... Żartujesz. Bóg na takich się

skaly naokolo slowa ­ z początku śmiesz-

nie gniewa. Na pijanych nikt się nie gnie-

ne, potem poważne, jeszcze potem zlośli-

wa. Pijani grzeszą ­ to nic. Biją slabszych

we. Wszyscy patrzyli na niego i, chociaż

­ dobrze. Rwą do przodu i zawsze bio-

wszystkich oczy byly pijane, widzieli, że

rą swoje... Ale ja ciebie, mądrale jednego

Kindrat plonie nie tylko od gorzalki, ale i

i drugiego, spytam: jak być pijanym bez

sam z siebie. W nim coś się już zasialo i

tego? ­ On szeroka dlonią chwycil butelkę

wymagalo wydobycia się. W nim jest dru-

i stuknąl nią o stól. Szybko popatrzyl po

gi Kindrat i to wszyscy poczuli.

wszystkich, oczy mu biegaly. Milczycie?

No, ale jak on się objawia? To pytanie

Tak. Nikt nie powie. Bez tego myśmy sla-

nie raz zadawal sobie Wolodźko. To rozu-

bi... My niczym... My o tacy... ­ i poka-

mial także Serhij. Rona o tym nie myślal,

zal ręką przy samej ziemi. ­ A ja wam po-

gdyż jego myśli podążaly w innym kie-

wiem, że są na ziemi ludzie, którzy i bez

runku, ale jemu nie obce bylo rozumienie