Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 61

­ Zdrowie! Co tu robisz? Bawisz moją

Jon czuje w tym swoja silę. Wolodźko na-

żonkę? ­ powiedzial on energicznie. ­ To

przeciwko niego jest chrząszczem.

dobrze. Stara przyjaźń... A gdzie dziadź-

­ Ot..., widzisz, ­ padly jej slowa. To

ko? ­ zwrócil się znowu do Hanki.

powiedziala Hanka. Wolodźko popatrzyl

Hanka byla zaklopotana, ale odpowie-

na nią. W chacie na tyle się ściemnilo, że

dziala spokojnie:

widać tylko jej kontury. ­ On taki jest za-

Dziadźko i ciotka są na chrzcinach.

wsze ­ powiedziala ona. ­ Ja sama się go

Wolodźko się nastroszyl. W jego

boję. Mnie się zdaje, że on mnie pewnego

uszach brzmialy jeszcze ostatnie slowa

razu zadusi... Myślisz, że on mnie kocha?

Hanki. I oto przed nim sam Jon. Wyso-

I ...Nie. Dla mnie to bolesne... Na drugi

ki, potężny i zly. Nie. On nie jest zly, ale

dzień po weselu, ja to wyczulam.

szybki i energiczny. On zrobil kilka kro-

­ A bylo wesele? ­ zapytal Wolodźko.

ków do Wolodźki, ostro skręcil, szybko

­ Nie w cerkwi... On nie chcial. Tylko

przysiadl, ale po chwili znowu wstal. Wo-

zarejestrowaliśmy się w starostwie.

lodźko śledzi go oczyma. Oto on podcho-

­ I ty się zgodzilaś?.

dzi szybko do Wolodźki, ręce ma w kie-

Na to pytanie nie dostal odpowiedzi.

szeniach, oczy przymrużone, krzywi usta

Chwila ciszy. Za ścianą u kozaka slychać

w zjadliwym uśmieszku.

wybuch śmiechu. Potem rechot ucichl,

­ Ty mialeś być dzisiaj u Rony ­ wy-

coś jakby upadlo, uderzylo o ziemię. Po-

dusil przez zęby. ­ Jeden z idiotów będzie

tem slychać krzyk, i przed oknem przebie-

obchodzil ,,zwycięstwo"... Cha, cha, cha!

glo kilka osób.

­ zaniósl się nagle rechotem.

­ Bija się! ­ wykrzyknęla Hanka. Ona

­ Ty mnie uważasz za wielkiego dur-

podbiegla do okna, potem wybiegla na

nia, ­ spokojnie odpowiedzial Wolodźko.

dwór. Wolodźko nie chcial pokazywać

­ Za średniego... Idź, idź, golębiu...

się między ludźmi. On patrzyl przez okno.

Bądź świadkiem jak gorzką czarą ścieka

Bylo widać tlum ludzi, ruch, slychać nie-

ziemia Rona w cialo Kindrata. Idioci my-

wyraźne okrzyki. Wszyscy cisnęli się do

ślą, że to ,,zwycięstwo"... Ratują się sza-

progu sklepu i dalej już ich nie bylo wi-

chami, spóldzielnią. Wszystko jedno. To,

dać. Ale to trwalo krótko. To wyprowadzi-

co już gnije, ­ zgnije.

li pod rękę Jona. On się silnie szarpal, ale

Wo l o d ź k o patrzyl mu w oczy.

kilku mężczyzn trzymalo go mocno. Na-

Gdy tamten skończyl, on mu powie -

okolo wielki tlum ludzi, a między nimi,

dzial:

Hanka. Wolodźko opuścil swoje miejsce,

­ Ech, Jonie, Jonie!

tylnymi drzwiami wyszedl na podwórze,

­ Na to Jon:

obszedl chatę i zatrzymal się z boku drogi.

­ Cha-cha-cha! ­ zaśmial się tak samo

W drzwiach sklepu kozaka jeszcze tloczy-

zjadliwie, odwrócil i wyszedl. Drzwi za

li się ludzie, ale co tam się stalo, nie moż-

nim trzasnęly. Hanka zostala na tym sa-

na zobaczyć. O tam stoi Wierka. Wolodź-

mym miejscu, na którym byla. Ona uważ-

ko ją zawolal.

nie przypatrywala się obydwom. Jej oczy

­ Jon pobil kozaka, ­ powiedziala ona.

przeskakiwaly z jednego na drugiego.

Zaszedl do sklepu... Tam byli ludzie. Jon

Wolodźce ta scena wydawala się dziw-

zacząl się przedzierać. Mówi: wy kozak?

na. Tak, jakby ktoś ją przygotowal. Ale

Wy kozak? Wy nie wstydzicie się wią-

śmiech Jona go zabolal. Bylo mu przykro,

zać?... Kozak, a zgina kark... Tu przekląl.

że tamten kpi z niego. Tak. To są kpiny.

Ludzie się zaśmieli. Kozak mu mówi: ,,Jo-