str. 60

Lipiec-Sierpień 2024 r.

Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Wolodźko popatrzyl na niego. On pa-

­ Ja już od dwóch tygodni jestem żoną

lil, patrzyl w dól, spluwal sobie pod nogi i

Jona.

rozcieral butem.

­ Wiem.

Serhij poszedl do Rony, ­ powiedzia-

­ Tak się stalo. Ja... ­ Ona spuścila

la Motria. ­ Przybiegala dwa razy Wierka

oczy. Dlugie rzęsy je przykryly. ­ Ja nie

Grigorkowa, coś mu szeptala. A potem on

wiedzialam, jak wszystko będzie.... ­ Jej

poszedl. Wziąl książkę i poszedl.

mowa zacinala się. Slowa wychodzily

Wolodźko wyszedl z chaty i ruszyl

nierówno. Wolodźko przysiadl na lawie,

z powrotem ulicą. Kolo szkoly spotkal

wlożyl ręce do kieszeni i wyciągnąl nogi.

samą Wierkę.

Patrzyl na jej twarz.

­ A ja was szukam, ­ ona powiedzia-

­ Wszystko dobrze, Hanko... Tak, ­

la. ­ Bylam u Serhija i to dwa razy. Ona

powiedzial Wolodźko. ­ Ty dobrze zro-

patrzyla na Wolodźkę wesolo. Jej ciemne

bilaś. Nie mam nic do powiedzenia. To,

oczy się śmialy.

co pomiędzy nami bylo? No, Boże mój...

Może, zajdziecie do nas? Nie ma ani

Tak bywa nie raz i nie tyko z nami. Ży-

taty, ani mamy, a Tereszko gdzieś poszedl.

cie zmienia się i wszystko się zmienia wo-

Jestem sama. Was ktoś chce zobaczyć.

kól...

Zajdziecie? Możemy tylnymi drzwiami.

Hanka milczala. Wolodźko wstal.

Przed kozaka ,,lawką" pelno ludzi.

­ Ja muszę iść ­ powiedzial on.

­ Kto to chce się zobaczyć?

Hanka podniosla na niego wzrok. Jej

­ Wszystkiego się dowiecie. Zobaczy-

spojrzenie bylo czytelne... Takie bylo

cie.

wyraźne i jasne. Ono mówilo: jeszcze po-

Wolodźko zaszedl z Wierką do chaty.

czekaj, jeszcze nie wszystko powiedziane.

Rzeczywiście, nie bylo nikogo. Za ścia-

Ale slów nie bylo i Wolodźko zamierzal

na w sklepie kozaka slychać halas. Przed

wyjść. Nawet nie podając ręki. Już na pro-

oknami na ulicy tlumy ludzi. Czasem ktoś

gu poslyszal:

przychodzi nowy, kto inny odchodzi. Nie-

­ Wolodźku!

którzy Ida uliczka do Lewińskich. Szyb-

On odwrócil się i zatrzymal w

ko przejechaly sanie, zaprzężone w parę

drzwiach. Pytająco patrzyl na nią.

pięknych koni z balonami. Chata podzie-

­ Ja bym chciala powiedzieć... Wczo-

lone na dwie komnaty. Okna od drogi za-

raj Jon byl bardzo zly... Bardzo zly. Ty go

slonięte kotarami.

unikaj.

­ Zajdźcie do pokoju, ­ powiedzia-

W tym czasie w sieni ktoś zastukal.

la Wierka. Wolodźko wszedl. Przy sto-

Slychać zdecydowane, mocne kroki. Han-

le siedziala Hanka. Nierozebrana, ubrana

ka szybko wstaje. Ona kogoś poznala.

tak, jak ją ostatnio widzial. Wolodźko nie

Tak. Szybko otworzyly się drzwi i wszedl

okazal zdziwienia, ani radości. Zwyczaj-

Jon. Wolodźko nie zdążyl przejść do dru-

nie się przywital. Ona także byla poważ-

giej komnaty. Poza tym, on nie zamierzal

na i obojętna.

tego robić. W chacie robilo się ciemno. W

­ Chcialam ciebie zobaczyć ­ po-

pierwszej chwili Jon nie mógl poznać, kto

wiedziala. Jeszcze wczoraj slyszalam,

tu jest. On jeszcze raz otrząsnąl śnieg, tu-

że wrócileś... (Krótka przerwa. Wier-

piąc nogami i szybko odezwal się:

ka w tym czasie wyszla). Ty zdziwio-

­ Jest ktoś? A-a, ty?.. Dziadek jest?

ny?

Rzucil oczyma dalej i zobaczyl Wo-

­ Nie, Hanko.

lodźkę. To Jona zdziwilo.