Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 59

pobito". Ale wyskrobie sie z tego. Teraz

liśmy w moim pokoju, znowu zauważyl

portret Szewczenki. Cos jemu ten Szew-

nie chce się myśleć o tym. A wiesz, co mi

czenko strasznie się nie podoba.

przyszlo do glowy?

­ A dokąd, nie powiedzial? ­ zapytal

­ No?

Wolodźko.

­ Zamierzam zalożyć u nas drużynę

­ Nie. Nie powiedzial, ale ja już wiem.

pilki nożnej. Z teatrem koniec. Więcej ze-

Do Szumska. Będę uczyl żydziątka...

zwolenia nie dostaniemy...

Mnie jest wszystko jedno. Ale mama. Ona

­ A myślisz, że uda się?

będzie sama... Szkola już przepadla... Ja

­ Czemu nie. Tylko szkoda, że chlopcy

już uczę tylko dwa razy ,,rusińskiego"...

podzielili się na dwa obozy. Ale wszyst-

W tygodniu. Na wiosnę ma niby być ple-

ko jedno. Na wiosnę biorę się za tę spra-

biscyt. To nic nie pomoże. To wszystko

wę. Już to przemyślalem. Nie ma kto tre-

tak sobie. Dla zabawy.

nować... A ja się na tym nie znam...

Przeszli na wczorajsze wybory, ale

­ A Michajlo Rona? On dobrze gra. Tyl-

Gleb nie ma dużo czasu. Trzeba iść. Przy-

ko, czy zechce pójść na wieś? A ty spróbuj

szedl Oleh:

z nim pogadać. On jest entuzjastą...

­ Co teraz robisz? ­ spytal on Wolodź-

Potem Wolodźko wstal. Trzeba iść.

kę. ­ Może byś opowiedzial o sobie... Jak

Do Lewińkich przychodzili i odchodzi-

tam szlo? Oleh także pyta o więzienie.

li od nich różni ludzie. Przyjechala stara

Wolodźce już zbrzydlo opowiadać. Żar-

Roneczka. Olga byla jej chrześnicą. Sta-

tem powiedzial:

ra weszla, cala pozawijana staromodnymi

­ Więzienie, cudowna rzecz! To jest

szalami, i od razu poszla do pokoju dzie-

dzisiejsza szkola. Cale nasze pokolenie

cinnego. Oleh odprowadzil trochę Wo-

odwiedza te instytucję. A ty w semina-

lodźkę. Doszli aż do cerkwi. Zmierzcha-

rium?

lo się. Niebo zaciągnięte szarymi chmu-

­ Jak widzisz.

rami, i zaczyna padać rzadki, cichy, gęsty

­ Nie zajdziesz dzisiaj wieczorem do

śnieg. Na ulicy naprzeciwko kozaka stoi

Rony?

tlum ludzi. Mężczyźni i kobiety. Między

­ Poszedlbym, ale... Ty wiesz. Kto

nimi Wolodźko poznal Hankę. W czar-

tam będzie?

nym, dlugim palcie, owinięta granatową,

­ Wielu. Andrij Andrijowicz świętuje

cieplą chustą. Ona teraz jeszcze wypięk-

zwycięstwo. Wczoraj byla przecież bitwa.

niala. Pelna, różowa, mocna, z jasnymi

­ I ty pójdziesz?

niebieskimi oczyma.

­ Chyba tak. A teraz muszę być wszę-

Wolodźko nie zatrzymal się, szedl

dzie. Więzienie zwiększa chęć do życia.

szybko, powiedzial ,,dobry wieczór" i za-

Nigdzie Zycie nie wydawalo się tak po-

wrócil wprost do Serhija. Nie zastal go w

ciągające, jak tam. I teraz wlaśnie chce się

domu. Byl tylko jego ojciec Makar i sio-

żyć, chce się zmagać. U mnie wciąż nie-

stra Motria. Makar, widać spal, teraz wstal

przyjemności... Mam jeszcze sąd... Ale

z lóżka i zapalil papierosa. Pokaszliwal.

mimo tego, dobry nastrój.

­ Nie wiem, gdzie on jest, ­ ponuro

­ Sąd?

burknąl na pytanie Wolodźki. A potem do-

­ Tak. Ojciec nieostrożnie przed moim

dal: ­ No, cóż, ty z panami?

odejściem dal mi sześć zlotych pięcioru-

­ Z jakimi panami?

blówek. Zabrali mi je, i jeszcze odda-

­ To nie wiesz?.. Wiesz dobrze. No,

li pod sąd... ,,Za moje żyto, jeszcze mnie

no... Tobie tego nie darujemy.