Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 57

chora. Dawniej, zaraz zaszedlby do niej,

Wolodźce przyśnil się sen: on stal na

ale teraz, nijak nie wypadalo. Szedl przez

podwórzu Lewińskich i widzial, jak z

tę znaną swoją wieś, i wydawala mu się

tego podwórza przez sad, w dal, prowa-

ona bardzo dziwna, nadto zagadkowa,

dzą dwie glębokie koleiny, jakby tu ktoś

pelna wszelakich tajemnic, po swojemu

odjechal ciężkim wozem... W tym cza-

glębokich, jak sama wieczność.

sie on także się przebudzil, a może raczej

Gdy wrócil do domu, ojciec już spal.

jego zbudzili, bo w chacie bylo calkiem

Leżal, jak zwykle, na podlodze pod ścia-

jasno i slychać bylo glośną rozmowę. Mó-

ną, przykryty kożuchem. Nie mógl leżeć

wil jakiś nieznajomy czlowiek, a potem

na boku z powodu swojego krzyża. Wo-

mówil ojciec: ­ No, cóż... Tak musialo

lodźko chwilę patrzyl na ojca, poprawil

być. Wola Boga.

mu na nogach przykrycie, a matka z dru-

Obcy czlowiek mówil dalej:

giego końca odezwala się:

­ Biedna mateczka. Ona tyle wycier-

­ Tam na plycie jest zupa. Już calkiem

piala.

wystygla...

A potem zapytala matka:

­ To nic, ­ odpowiedzial Wolodźko.

­ A kiedy będzie pogrzeb, nie wiecie?

Jemu nie chcialo się nawet jeść, byl za

Wolodźko otworzyl oczy i podniósl

bardzo przejęty... I na pewno jemu nie

glowę. Przy drugim końcu stolu siedzial

udalo się od razu zasnąć. Natomiast mial

Archip Dlugonogi, i jego naprawdę dlugie

ochotę przysiąść przy stole i coś napisać.

nogi byly wysunięte daleko na izbę, tak,

Obojętne, że wszyscy tu już spali, w tej

że one od razu rzucily się w oczy Wo-

niewielkiej przestrzeni. Ostatnio, nacho-

lodźki. Rude, wąskie spodnie polatane na

dzila go nieodparta potrzeba pisania. Jak-

kolanach okrąglymi czarnymi latami. Do

by cale życie spotykalo się w jego glo-

Wolodźki podeszla Wasylinka.

wie i wymagalo, aby mówić o nim ludz-

­ Umarla Olga popa, ­ szepnęla ona.

ką mową.

­ Jeszcze nie wiadomo, kiedy będzie

I Wolodźko rzeczywiście wyrwal kart-

pogrzeb, ­ odpowiedzial tymczasem Ar-

kę papieru ze zwyklego szkolnego zeszy-

chip. ­ Panicz Gleb pojechal do Krze-

tu i usiadl przy stole. Po tej kartce przy-

mieńca zamówić trumnę.

szla druga, potem trzecia. Pisal o minio-

Wolodźko polożyl się znowu na po-

nym dniu. W jego wyobraźni, niczym na

duszce i patrzyl na niski, zakopcony su-

ekranie kina, pojawialy się gorące czer-

fit. Ta wiadomość go nie zdziwila. On

wone twarze, blyszczące oczy, brzmialy

wiedzial, że Olga dawno chorowala i tego

glosy. On calkiem zapomnial, że jest noc

można się bylo spodziewać, ale ona na-

i że trzeba jej także zlożyć daninę. Oprzy-

sunęla mu inną myśl. Umarla. Zabraklo

tomnial, gdy w oknie pojawil się szary

Olgi. Taka mloda. Tak często ją widywal,

świt i za oknami, kogut rozpocząl swo-

żartowal, gral z nią na scenie, tańczyl ho-

ją operową arię... A gdy przebudzila się

paka... I jej już nie ma... I nigdy nie bę-

matka, ona się przestraszyla:

dzie... Ojciec Klawdij jednak ją przeżyl...

­ Dziecino! To ty jeszcze nie spaleś?

Przychodzily oto takie proste, krótkie my-

­ Ja zaraz, ja zaraz, mamo! ­ odpowie-

śli. One wiązaly go, jeszcze żywego, z tą

dzial on, bardzo szybko się rozebral, polo-

dziewczyną, już nie żyjącą. To znaczy, że

żyl się na lawie przy stole na gotową po-

myśl żyje dlużej, aniżeli my. Zwlaszcza,

ściel, przykryl grubym kocem i zasnąl.

gdy ją ktoś wypowiada... Trwalszą, ani-

Zupa na plycie tak i zostala, dalej stygnąc...

żeli ludzkie cialo, mową...