str. 56

Lipiec-Sierpień 2024 r.

Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

byl zly, on staral się tego nie pokazy-

­ Oj, czuję, że będzie u nas znowu mo-

wać, ale jego starania nie przynosily skut-

kro, ­ mówil on, mając na myśli gościnę,

ku. On zlożyl spis swoich kandydatów na

jaką on lubil zawsze robić z okazji swo-

ręce Serhija. Rona podszedl do Matwieja.

ich sukcesów... ­ Kindracie! Mówię! Bę-

­ Dziękuję wam, ­ powiedzial. ­ Bez

dzie deszcz!

was byloby nieszczególnie. Matwiej, zda-

I jest za co, ­ mówil Kindrat. ­ Ij

walo się, nie zwrócil na te slowa uwagi,

Bohu, jest za co, Andriju Andrijowiczu! A

on zbieral się do domu, więcej nie mial tu

ja, wiecie, już bylem gotowy roztrzaskać

co robić, i niezauważony, wyszedl.

krzeslo na czyjejś glowie ...

Wybory trwaly dalej. Skladali propo-

No, no, no! U nas krzesla drogie.

zycje, glosowali. Jon byl ostatecznie zala-

Dziadźko Matwiej zrobil lepiej.  Jed-

many, gdy jego propozycje przepadly. On

no dobre, proste slowo: ­ i kropka! Mó-

domagal się powtórnego przeglosowania.

wię: dla rolnika czasem waży jedno slowo.

Pozwolono mu. Glosowano po raz drugi.

Gdy ono w sedno... Ale, panowie! Jutro

Jego zwolennicy podnosili po dwie ręce

niedziela! Wieczór u mnie! ­ mówil Rona.

ale i to im nie pomoglo, a jeszcze zaszko-

Rozchodzili się. Byla mglista, nie

dzilo. Zarząd wybrano w skladzie Ser-

chlodna noc. Wieś spala, ale to tam, to

hij ­ Wolodźko ­ Rona. Zostali przeważ-

tu, wciąż jeszcze staly grupy mężczyzn i

nie starzy czlonkowie, na miejsce wielkie-

z przejęciem omawiali swoje ostatnie ze-

go towarzysza Ilka wszedl Wolodźko, na

branie. Takiego zebrania nie bylo jeszcze

miejsce Simona wszedl dziadźko Michaj-

w tej wsi nigdy, jak świat światem. Świę-

lo. Jon, Ilko, Nikon i Demin zostali bez ni-

ta, czysta prawda!

czego. Deminowi nijak i przykro, on tra-

Kindrat poszedl odprowadzić Ronę, a

fil do tej grupy tylko dlatego, że byl sta-

Wolodźko przeszedl się trochę z Serhijem.

rym przyjacielem Jona, ale on nijak z nim

­ Wiesz, ­ mówil Serhij, ­ twój stary

nie godzil się kiedyś, a jeszcze mniej, te-

dzisiaj się pokazal. Nigdy nie spodziewa-

raz... Teraz on chcialby wrócić, bo ,,co mi

lem się.

z tego proletariatu"..." I ,,komu to w ogó-

­ On może. On zawsze byl taki. Ale

le potrzebne..."

Rony on nie pochwala. Nie za to, co Jon.

Ale Jon mial jeszcze dosyć swoich

Nie za państwo. Ale za to, że on nie umie

zwolenników i bez Demina, zwlaszcza

być panem... W jego mniemaniu ­ gospo-

wśród mlodych chlopców, jak Kindrat

darzem.

Trofima, Debernego Sidor.. Chlopcy, cho-

­ I popatrz, jak posluchali. A tam prze-

ciaż i mlodzi, ale bojowi i stanowili dla

cież byli uparci zwolennicy Jona. Jak

Jona spora silę.

choćby mój wlasny ojciec. Ja zauważy-

­ O nie! ­ on wzywal do walki. ­ Na

lem, że i on podniósl rękę za naszym za-

tym jeszcze nie koniec. My jeszcze po-

rządem... A patrz! U Lewińskich się świe-

walczymy... Powojujemy. Bolszewicy

ci, ­ zmienil temat Serhij...

tak latwo się nie poddają...

­ Chorzy, ­ odpowiedzial Wolodźko. ­

I on wyszedl. Za nim wyszli wszy-

Nikogo z nich nie bylo na zebraniu.

scy jego poplecznicy, ludzie w ogóle się

Oni jeszcze przeszli się razem hen do

rozchodzili i w końcu zostali tylko naj-

szkoly i rozeszli się. Wolodźko wracal,

wierniejsi, starzy, wypróbowani czlon-

mial dobry nastrój, ale, przechodząc kolo

kowie nowego zarządu. Rona triumfo-

cerkwi, znowu przypomnial sobie Lewiń-

wal...

skich, w tym także Natalkę, która też byla