Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 53

Literatura - Література

Ulas SAMCZUK

W O L Y Ń. Powieść w trzech tomach

tom III: OJCIEC I SYN

rozdzial XI, część druga

Na sali nowa burza ­ krzyki, gwizdy.

Rona rozklada ręce, patrzy ponad glowa-

mi, jego szklane okulary polyskują. Krzy-

ki nie ustają i Rona zrezygnowany sia-

da. Jego pelne usta nerwowo się ściska-

ją, chce mu się na pewno, śmiertelnie, za-

palić.

O glos prosi Wolodźko.

­ Póki co, glos ma Andrij Andrijowicz!

­ krzyczy Serhij.

­ Ja rezygnuję, ­ machnąl ten ręką.

­ Więc proszę Dowbenkę, ­ powie-

dzial Serhij.

Wolodźko wstal, zamęt na sali ucichl,

jego dawno już nie widzieli i byli cieka-

wi, co on powie.

­ Ja, ­ rozpocząl on, nie mam zamiaru

i nie mogę mówić bogato i pięknie... Jest

dziwnie i jednocześnie przyjemnie stwier-

dzić, że, w krótkim czasie, ja nie pozna-

lem swojej wlasnej wsi. Widać, że życie

nas bierze za gardlo, a my, mimo tego, nie

dajemy się. Jeszcze wczoraj byliśmy nie-

my... My jeszcze wszyscy, wciąż na ra-

mi, jak ryby, a dzisiaj już jak widać, krzy-

zie, nie znamy samych siebie ­ raz jeste-

czymy na cale gardlo... I mamy nie naj-

śmy Mongolami, kiedy indziej chachlami,

gorsze glosy, szkoda, że nie ma dyrygenta,

czasem i malorusami, a teraz, dochodzi

a wyszedlby niezly chór... Chcialoby się

jeszcze jedna nacja ­ towarzysze... Ktoś,

myśleć, że stare znane czasy świętych ar-

skądś, naszepcze nam do uszu i my goto-

cybiskupów Antoniego i Eugeniusza mi-

nęly bezpowrotnie, gdy trzeba bylo ,,mil-

wi jesteśmy o to się sprzeczać, bić, niena-

czeć i nie oceniać"... Trochę gorzej, że

widzić jeden drugiego... A przecież, każ-

dy z nas ma na plecach wlasny garnek i

zostawili oni po sobie spadek... Taki do-

coś tam w nim gotuje. Więc bądźmy na-

syć ciężki, dosyć glęboki i niedobry, któ-

reszcie sobą! Myślmy każdy wlasną glo-

rego jeszcze nie szybko się pozbędzie-