Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 51

nie świadczyly o sile rażenia tych bomb,

ściola farnego, do księdza i wraz z wie-

które tam byly wlaśnie zrzucane. Do dziś,

loma innymi Polakami poszli wszyscy

kiedy myślę o piekle, niekiedy przywo-

razem do sowieckiej Sielrady! Wszyscy

luję w pamięci tamten las i to co z niego

zgodnie prosili, aby Polaków odeslać do

wtedy zostalo.

Polski, a nie na Dombas. W końcu So-

Już razem dotarlyśmy do jakiejś du-

wieci na szczęście się zgodzili, postawili

żej wsi, ale nikogo w niej nie bylo, poza

jednak zdecydowanie warunek: ,,Wyjazd

jedną staruszką i to bardzo chorą. Zaczę-

ma nastąpić w ciągu trzech dni!".

lyśmy ją wypytywać, gdzie są pozosta-

li mieszkańcy tej miejscowości. Na po-

NA PIĘKNEJ I ZIELONEJ

czątku oczywiście nie chciala nic mó-

ZAMOJSZCZYŹNIE

wić, potem jednak zaufala nam i wska-

Nie bylo rady, rozpoczęliśmy gorącz-

zala drogę do wąwozu, gdzie skryli się

kowe przygotowania do wyjazdu za rze-

ludzie na niebezpieczny czas przejścia

kę Bug i tak nasza rodzina znalazla się

frontu. Gdy tam przyszlyśmy, ludzie byli

na Zamojszczyźnie. Przyjechaliśmy pro-

bardzo zaskoczeni, że odnalazlyśmy to

sto do wsi Szopinek pod Zamościem,

miejsce. Jednak zgodnie nas przygarnę-

gdzie mieszkala rodzina naszego taty, ro-

li i bylyśmy tam przez dwa dni. Na trzeci

dzina Albingrów. Tu zatrzymaliśmy się

dzień do naszego wąwozu dotarli pierwsi

na tydzień czasu i czuliśmy się dobrze,

Sowieci, wszędzie szukali Szwabów. Lu-

tym bardziej, że wreszcie spotkaliśmy

dzie tymczasem powoli wracali do swo-

naszego tatę. Po kilku dniach tatuś Jan

ich zagród. Będąc już z innymi w wiosce,

dowiedzial się, że we wsi Siedliska pod

postanowilam pytać wszędzie żolnierzy,

Zamościem można otrzymać dom i zie-

czy aby który nie zmierza w kierunku

mię po Ukraińcach, których przesiedlono

Zamościa. Szczęście nam sprzyjalo, bo-

na wschód. Pojechaliśmy tam i rzeczy-

wiem pierwszy napotkany samochód za-

wiście zamieszkaliśmy w opuszczonym

bral nas do samego Zamościa. Tam z ko-

domu na samym końcu wsi, przy dro-

lei na ulicy Hrubieszowskiej spotkaly-

dze na Wiatrowe, okolo 500 metrów od

śmy innych żolnierzy sowieckich, którzy

domu Romana Szymanka. Mialam wtedy

zabrali nas aż do samego Wlodzimierza

dopiero 15 lat, bylam mlodą, silną, zdro-

Wolyńskiego.

wą i ladną dziewczyną, poznalam nowe

W mieście odnalazlam swoją rodzi-

koleżanki i z niektórymi nawet się za-

nę, która wciąż mieszkala na ulicy Mi-

przyjaźnilam, dla przykladu z Zosią Szy-

kolajewskiej, ach cóż to byla za radość,

manek oraz z Eugenią Paluch.

gdy wszyscy ujrzeli mnie żywą. Jednak

już po dwóch tygodniach przyszlo dla

Waclawa Roch

mnie wezwanie, abym szykowala się

wyjazdu w gląb Rosji i to aż na strasz-

[fragment wspomnień Waclawy Roch z

ny Dombas. Takie wezwanie Sowie-

d. Albingier ze wsi Sierakówka na Wo-

ci sporządzili dla bardzo wielu Pola-

lyniu, wysluchal, spisal i opublikowal 7

ków w naszym mieście, ale z naszej ro-

października 2003 r. S.T. Roch]

dziny na razie tylko ja bylam wezwa-

na. Moja mama Jadwiga miala świa-

Tagi: Boża Opatrzność, Kresowianie,

domość, że to wezwanie to wlaściwie

Wolyń, Zamość, Wlodzimierz Wolyński,

wyrok śmierci, zaraz wybrala się do ko-

Hrubieszów, Ziemia Swojczowska, wieś