Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 49

miecka. Po pewnym czasie do naszego

musimy uciekać do lasu.". W tej sytuacji

domu, coraz częściej zaczęli zachodzić

wszystko zostalo w domu, wszystkie na-

niemieccy żolnierze, którzy żywo poszu-

sze rzeczy, nic nie udalo się zabrać i glod-

ni nocowaliśmy w lesie. W środku nocy

kiwali polskich partyzantów, ukrywają-

nadlecialy niemieckie bombowce i za-

cych się w calej okolicy. W rozmowie z

częly niemilosiernie bombardować las i

nami zachowywali się spokojnie i pytali

najbliższe okolice. Niedaleko nas rwa-

zwykle tak: ,,Skąd wy jesteście i jak się tu

ly się śmiertelne bomby, a my wciąż ży-

znaleźliście?". Odpowiadaliśmy zwykle,

liśmy, inne rodziny nie mialy tyle szczę-

że jesteśmy Polakami i uciekliśmy przed

ścia. Dla przykladu, tuż obok nas (dzieli-

Ukraińcami ze wsi Sierakówka.

Tak bylo w dzień, bowiem w nocy

lo nas tylko 2 metry), spala polska rodzi-

chowaliśmy się w niedalekim lesie w

na, w której jedna z kobiet zostala trafio-

okopach, które wykonali jeszcze polscy

na odlamkiem, do dziś pamiętam jak glo-

partyzanci. Bywalo i tak, że odwiedzali

śno krzyczala. Niedlugo później zmarla

nas nasi partyzanci, zwykle bywali jed-

na skutek wykrwawienia. Tej nocy zginę-

nak krótko, szukali wtedy glównie wody

lo jeszcze bardzo wielu Polaków, a szcze-

i żywności. Zawsze im chętnie pomaga-

gólnie polskich partyzantów.

liśmy, a gdy wypytywaliśmy ich o naj-

Następnego dnia raniutko wstaliśmy

nowsze wieści z frontu, byli niechętni do

i idąc przez zniszczony okrutnie Bie-

większych wynurzeń, informowali nas

lin, zamieszkaliśmy na skraju tej wsi, w

tylko, że już niebawem opuszczą Bielin

drewnianym domku pod samym lasem.

i okolice. Mówili także że wojsko przy-

Dom byl opuszczony, ale widać bylo, że

gotowuje się do przejścia przez front na

jeszcze niedawno mieszkali w nim lu-

sowiecką stronę. I rzeczywiście ich sytu-

dzie, bylo w nim bowiem wszystko, co

acja stawala się coraz bardziej tragiczna

bylo potrzebne do życia. Nawet żyw-

i beznadziejna, pamiętam także i te dni,

ności bylo pod dostatkiem, jednak bali-

kiedy Niemcy szukali naszych chlop-

śmy się tego tykać, bowiem spodziewali-

ców z psami. To bylo już chyba po wyj-

śmy, że żywność może być zatruta przez

ściu naszej dywizji szczęśliwie z okrąże-

Ukraińców. Tu znowu zatrzymaliśmy na

nia. Niemcy dokladnie przeszukiwali te-

dlużej, mieszkaliśmy bowiem przez lato

ren, wylapując tu i ówdzie pojedynczych

i jesień, a opuściliśmy ten dom dopiero

żolnierzy i jakieś luźne grupy, niedobitki.

wczesną zimą i przenieśliśmy się z po-

Nasi ludzie, mówili nam dla przykladu

wrotem do miasta Wlodzimierz Wolyń-

w naszym domu: ,,Niemcy szukają na-

ski.

szych nawet na drzewach, a jak znajdą

Póki co mieszkaliśmy pod lasem,

jakiegoś nieszczęśnika, strzelają do nie-

a byl to czas bardzo niespokojny bo-

go jak do kaczek! Wielu naszych chlo-

wiem powyżej opisane bombardowa-

paków ginie".

nia, to wlaściwie dopiero początek cięż-

kich walk 27 Wolyńskiej Dywizji Pie-

choty Armii Krajowej z Niemcami. Dlu-

W NIEMIECKIEJ NIEWOLI

gi czas praktycznie codziennie, slysze-

W CZAS WOJENNEJ ZAWIERUCHY

liśmy odglosy zaciętej walki i wybuchy

Po ucieczce naszej partyzantki sytu-

bomb. Partyzanci zmagali się już nie

acja zmienila się tak niekorzystnie, że

tylko z ciężkimi nalotami i artylerią,

także nasza rodzina postanowila wrócić

ostro atakowala ich także piechota nie-

do miasta Wlodzimierz Wolyński. Ba-