Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 47

Historia - Історія

GDY PLONĄL BOMBARDOWANY

BIELIN ŻOLNIERZE 27 WOLYŃSKIEJ

DP AK W WYPELNIONEJ PO BRZEGI

ŚWIĄTYNI BLAGALI

O CUD OCALENIA

W mieście zamieszkaliśmy na ulicy

nim wspominali. Pamiętam jednak bar-

Kowelskiej w pożydowskiej kamienicy,

dzo dokladnie, że z naszej rodziny Kali-

która stala pusta. Obok nas w innych po-

niaków banderowcy zamordowali o wie-

kojach mieszkaly inne rodziny polskie, w

le więcej osób, tak przynajmniej mówi-

tym wspominana już rodzina Kubickich.

la jeszcze za życia nasza mama Jadwiga.

Codziennie wychodzilam na naszą ulicę

Niestety nie pamiętam dziś, ani szczegó-

i chodzilam nawet do miasta, a szczegól-

lów, ani nazwisk, ani nawet imion tych

nie do glównego kościola w tym mieście,

tragicznych ofiar.

gdzie uczestniczylam we Mszy Świętej.

We Wlodzimierzu Wolyńskim miesz-

Dlatego codziennie widywalam gru-

kaliśmy do momentu, gdy zrobilo się glo-

py uciekinierów, którzy widać bylo że

śno o ucieczce do lasu, polskich żolnie-

tak jak moja rodzina, dopiero co ucie-

rzy i policjantów w slużbie niemieckiej,

kli spod ukraińskiego noża i siekiery.

którzy kwaterowali w koszarach. Wszy-

Wielu z nich gorzko plakalo i lamen-

scy powtarzali wtedy, że nasze chlopa-

towalo nad ostatnimi doświadczenia-

ki nawialy na Bielin, gdzie już dość dlu-

mi, które ich spotkaly. Jednak nikogo

go byla silna polska samoobrona. Po ich

z tych ludzi nie zatrzymywalam i nie

ucieczce Niemcy ponownie zaczęli po-

rozmawialam z nimi.

wolywać do policji Ukraińców, którzy

Moja mama Jadwiga oraz tato Jan

pomimo calej propagandy UPA o wal-

opowiadali mi osobiście we Wlodzimie-

ce z niemieckim okupantem, chętnie jed-

rzu Wolyńskim, że rodzona siostra mo-

nak garnęli się znów do policji. Niedlu-

jej mamy Leokadia z domu Kaliniak lat

go bylo ich już cale mrowie i często spo-

okolo 30, zostala zamordowana przez

tykalam ich na ulicy w mundurach po-

czterech Ukraińców, niedaleko Swojczo-

licyjnych, gdy ćwiczyli musztrę. Jedne-

wa, we wsi Ewin. To bylo podczas rze-

go dnia gdy bylam na naszej ulicy zoba-

zi ukraińskich w 1943 r. Opowiadali o

czylam oddzial policjantów ukraińskich,

jej śmierci tak: ŤDwóch Ukraińców ją

w liczbie dużego plutonu, który poru-

trzymalo, a dwóch przeżynalo pilą na

szal się kolumną. Dowódca mocnym glo-

pól i tak Lodzię zamęczyli na śmierć!Č.

sem wydawal, co chwilę komendę: ,,Raz

dwa tri liwa!". Nie wytrzymalam wtedy

Leokadia wyszla za mąż i miala swoje

dzieci, niestety nie pamiętam już dziś ile.

i krzyknęlam bardzo glośno w ich kie-

runku: ,,Do chliwa, do chliwa!". Po tych

Moi rodzice nic nie mówili o jej mężu,

w każdym razie nie pamiętam, aby o

slowach ile mialam sil w nogach rzuci-