Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 35

ne byla spontaniczna: ,,Tak daleko! Jak

ria trzyma Księgę Reguly Zgromadzenia,

my tam dojedziemy?". Ksiądz Pralat od-

wedlug której żyje i apostoluje Jej Zgro-

powiedzial: ,,Na ile pomnę, to jest bezpo-

madzenie. Gdziekolwiek się stanie na-

średni pociąg przez Jablonowo do Zako-

przeciw obrazu, ma się wrażenie, że oczy

panego". Wszedl do swego pokoju i przy-

Blogoslawionej patrzą wlaśnie na obser-

niósl mi kopertę: ,,To na podróż dla No-

wującego ­ to symbol Jej stalej opieki i

wicjatu!". Okazalo się, że naprawdę wy-

troski o czlowieka.

Obraz ten zajmuje obecnie centralne

starczylo... To bylo dla mnie nowy prze-

miejsce w prezbiterium w jablonowskim

życiem dzialania Bożej Opatrzności. Tylu

Sanktuarium Blogoslawionej Marii Kar-

dobrych ludzi stawiala na drodze do be-

lowskiej. Do beatyfikacji przygotowano

atyfikacji...

odpowiednią wedlug zasad Kongregacji

Wśród intensywnych przygotowań

rozmiarów fotokopię tego obrazu.

zbliżyl się dzień 6 czerwca 1997 roku,

Pamiętam moment przywiezienia Ob-

wyznaczony przez Ojca Świętego Jana

razu beatyfikacyjnego do Domu General-

Pawla II na beatyfikację naszej Matki

nego w Jablonowie. Siostra Salomea Dora-

Zalożycielki. Pojechalyśmy do Zakopa-

wa (dziś już śp.), przyjęta do Zgromadze-

nego w przeddzień, aby uczestniczyć w

nia i wspólpracująca z Matką Zalożycielką,

przygotowaniach. Odwiedzilyśmy Sio-

gdy ujrzala Obraz, upadla na kolana, uca-

stry Albertynki, których Matka Zaloży-

lowala Go i ze lzami w oczach zawolala:

cielka ma być beatyfikowana razem z na-

,,Mamusia Kochana! Ona taka byla!".

szą Matką. Radosne spotkanie... Bylo też

spotkanie z Ojcem Postulatorem Mrów-

ZAKOPANE?

czyńskim. Podziękowania za Jego ofiar-

JAK MY TAM DOJEDZIEMY?

ny trud i nasze wzajemne przeproszenie

Jeszcze przed beatyfikacją uczestni-  się za te chwile, kiedy w trudnych sytu-

czylyśmy w audiencji papieskiej w Rzy-  acjach zdarzylo się, że byliśmy innego

mie. Gdy Ociec Święty przechodzil, ktoś  zdania. Wzruszające... Wspominaliśmy

zapytal o beatyfikację. Papież powiedzial:  pracę nad pozycją ,,Jak trzeba żyć", tak

,,Będzie, ale w Zakopanem!". Uderzylo  cenną dla Zgromadzenia...

to we mnie jak gromem, bo przed piel-

grzymką papieską różne byly pomysly co  ACH, CI KOCHANI GÓRALE!

do miejsca tej beatyfikacji, m.in. Kalisz.

Wrócilyśmy pod Wielką Krokiew. Gó-

Ksiądz Pralat Dziwisz, ujrzawszy zapew-  rale ustawiali oltarz beatyfikacyjny. Spo-

ne moje zdziwienie, polecil mi przyjść na-  tkalam się z mlodym tatą ­ góralem z kil-

zajutrz do siebie do Watykanu. Wytluma-  kuletnim synkiem w ramionach. Po przy-

czyl mi wówczas, dlaczego nasze pomy- witaniu się tata mówi do malego": ,,Sy-

sly byly nie do przyjęcia. Wytlumaczyl mi  nuś, powiedz no Siostrze, co tata dal do

też, dlaczego Ojciec Święty wyznaczyl na  oltarza? No powiedz!". Malutki wstydzi

wspomnienie liturgiczne Blogoslawionej  się i tuli do taty. A on: ,,No powiedz, że

datę beatyfikacji, a nie ­ jak bywa zwykle  tata dal wszystkie owcze skóry do oltarza.

­ dzień śmierci. Powiedzial: ,,Dzień śmier- Taaaakie grube!". Faktycznie, skóry wy-

ci Matki Karlowskiej przypada w Wielkim  ścielające cale podium byly wyjątkowo

Poście, a dla Pasterek to wspomnienie ma  piękne, świeżutkie, puszyste. I w taki to

być wielkim świętem, więc nie możemy im  sposób poznalam kolejnego dobrego czlo-

tak zrobić. Wspomnienie będzie w roczni- wieka, który hodowal owieczki na ten dar

cę beatyfikacji". Moja reakcja na Zakopa-  beatyfikacyjny.