Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 27

kraj świata, kędy oczy go poniosą.

Wanda zostala jedyna, która bogom ślu-

bowala. Ona będzie nam królową.

-- Jak mam być królową waszą, kie-

dym bogom ślubowala, że męża nie będę

miala?

Wanda morza, Wanda ziemi, Wanda

powietrza królowa -- naród śpiewa i wy-

krzyka. -- Córka Kraka niech panuje!

Na granicy, na rubieży Niemiec sie-

dzi jak lis w jamie; wieść do niego szyb-

ko bieży, dziewka siedzi na stolicy, wianek

ma miasto korony, kądziel miasto miecza

trzyma, męża nie chce, pana nie ma! Ryt-

gar kupy zbiera zbrojne, na bezbronny kraj,

na wojnę. I stanęli na granicy, i śle posly

do dziewicy:

-- Mężem twoim chcę być, Wando, lub

twe ziemie ogniem, mieczem przejdziem,

spalim i wysieczem.

Już pola wojsko zalewa i las oszczepów

się jeży; świecą tarcze, chrzęszczą bronie.

Poszly posly. Wanda staje.

-- Ślubowalam bogom wiarę, męża ni-

gdy mieć nie będę. Chcecie wojny? Woj-

sko sprawię, niech rozstrzyga bitwa krwa-

wa.

Posly poszly, wojska plyną; pola, góry

wnet obsiadly. Wanda z mieczem, skronie

w wianku, przodem jedzie, twarzą świeci.

Patrzaj, Niemcze, licz swe sily.

Pojrzal Rytgar, kędy byly, ani śladu, ani

slychu, pierzchlo wojsko w lasy, góry. Sam

się zostal Rytgar srogi. Losy swoje klnie i

bogi; miecza dobyl, pierś przeszywa, kró-

lujże, Wando szczęśliwa. Zwycięska wraca

królowa... i na gród swój naród wola.

Wyszlam z wianuszkiem u czola, w

Krak I -- Cracus

sukni bialej, z kwiatkiem w dloni.

Ryc. Kronika Macieja Miechowity

-- Pozdrawiam was, cni ojcowie. Przy-

szla na mnie ma godzina, życiem bogom

rzuca. Naród placze swej królowej, caly się

ślubowala, naraz oddam im je cale, niż o

zbiega do ciala i sypie pani mogilę, i pieśń

rękę bić się mają ci, co ziemi pożądają.

o niej wieczną śpiewa.

Wiedźcie mnie do Wisly brzega, nad glębi-

nę, nad wir wielki. -- Rzekla i w Wislę się

Józef Ignacy Kraszewski