str. 26

Lipiec-Sierpień 2024 r.

Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Kraj na pól bracia dzielili, poczną pa-

nować Krak z Lechem. I Krak ma ziemi

polowę i Lech polowę ma ziemi. Lecz pa-

trzy na brata z trwogą -- starszy mi kark

zgniecie nogą.

-- Jedźmy do lasu na lowy, bracie, na

zwierza dzikiego, jedźmy razem w pusz-

czę ciemną... będziemy gonić jelenie, bę-

dziem zabijać niedźwiedzie.

Siedli na koń. Siostra z wieży prosi:

-- Nie jedźcie na lowy, krucy dziś kra-

kali rano i sen mialam w nocy krwawy.

Weźcie czeladź, weźcie z sobą; zwierz jest

dziki, las jest czarny.

A Krak śmieje się i rzecze: -- Zwierz i

las nie straszny dla nas.

W puszczę ciemną wjechali. Wtem

mlodszy staje i rzecze: -- Tutaj ci, bracie,

umierać. Ja cale państwo zagarnę.

Rzekl i mlotem w skroń mu ciska, aż

Smierć Wandy

krew szkarlatna wytryska i Krak na ziemię

Obraz Maksymilianina Piotrowskiego

upada. Co tu czynić z cialem brata? Z zie-

wesolą, wiatry polami z nią biegną; niech

mi wilcy je wygrzebią, po trupie poznają

rolnik w pole wychodzi, pastuch niech by-

ludzie. Mieczem go rąbie na ćwierci, tnie

dlo wyżenie, niech dzieci idą na ląki; nie

go na drobne kawaly i na rozstajach go

ma już smoka na ziemi.

grzebie. Piaskiem bialym przysypuje, no-

Nad smoczą jamą, na górze, gród się

gami ubija ziemię. Księżyc i gwiazdy pa-

kamienny podnosi, tam Krak króluje spo-

trzyly; puszcza ich widziala ciemna: księ-

kojny, na cztery strony spoziera, cztery

życ, gwiazdy nie wydaly, puszczy nikt nie

zwojowal narody. A broda rośnie mu siwa

sluchal glosu.

i już mu piersi zakrywa, już i do kolan mu

Jedzie na gród Lech i placze, suknie roz-

sięga. A kiedy dotknie się ziemi, król wie,

darl, ręce lamie. -- Biada mi -- oto zwierz

że umrzeć mu pora. Ni się weseli, ni smu-

srogi brata zagryzl w ciemnym lesie.

ci, że swe królestwo porzuci, dwóch sy-

Krew widzicie na mej szacie, bom go

nów już ma u boku i córkę Wandę ma jed-

bronil nadaremnie.

ną. Broda dorosla do ziemi.

Lech wziąl po nim ziemię calą i sam

Przyszla już na mnie godzina; weźcie

panowal na grodzie. Na rozstajach, kędy

królestwo na dwoje. Siostrze dać królew-

cialo bialym piaskiem przysypane, jasne

skie wiano i żyjcie w braterskiej zgodzie.

lilie wyrosly, kwitną i z wiatrem bujają,

Placz po swym ojcu narodzie!

wiatrom jęcząc powiadają: Tutaj jest Kra-

Naród zaplakal i cialo niesie na górę

ka mogila, ręka brata go zabila. Ludzie idą

Lassotę. Na stosie go posadzili, tryznę z

nocą srogą, dziwne glosy slyszą z trwogą,

obiatą (uczta pogrzebowa) sprawili, popio-

wiatr odwiewa Kraka cialo. Na zamek nio-

ly Kraka zebrali, każdy wziąl po garści zie-

są je ludzie, starszyzna na gród się zbiera.

mi, szli i sypali, dopóki mogila w górę nie

Niechaj ten, co zabil brata, idzie z ziemi na

wzrosla.