Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 25

Literatura i folklor - Література і фольклор

O KRAKU, SMOKU WAWELSKIM

I O KRÓLEWNIE WANDZIE

skóry nie przebije, palka czaszki nie roz-

trzaska, gardla mu nie zduszą dlonie i pio-

run go nie zabije, i woda go nie pochlonie,

i ziemia go nie pokryje. Krak na grodzie

smutny siedzi, myśli, duma, brodę zwi-

ja, podparl się i patrzy w ziemię. Jak polo-

żyć tego smoka, jak potworę tę umorzyć?

Myśli miesiąc, myśli drugi, smok żre ludzi,

myśli trzeci, a smok ryczy... rady, rady!

Placze, ręce zalamuje. Jak polożyć tego

smoka, jak potworę tę umorzyć?

Siedem razy miesiąc rośnie, siedem

razy się roztapia, aż Krak Skubę wolać

każe.

-- Skubo, czlecze, rób, coć rzekę: za-

bij wolu, owcę zabij, wnętrzności wyrzuć

do wody, a smoly weźmij gorącej, a siar-

ki nabierz palącej, a węgli nabierz czerwo-

nych...

Wypchaj ścierwo siarką, smolą, pod-

rzuć je pod smoczą jamę, kiedy żmij zary-

czy z glodu. Smok niech ogień ten pochlo-

Krak I -- Cracus

nie, niech mu wnętrzności przepali, niech

Ryc. Benoît Farjat (1646­1724)

pęknie dzika potwora.

Biala Wislo, matko biala, czemu męt-

Poszedl Skuba i tak czyni, jako mądry

ne wody twoje? Jakże mętne być nie mają,

król rozkazal. Zabil wolu, owcę zabil, na-

kiedy do nich lzy padają? Lud u brzegu

dzial węglem, siarką, smolą, do pieczary je

ręce lamie, i ratunku wola, a ratunku nie

przywleka. Gdy smok wyje z glodu wście-

ma. Smok w pieczarze siadl pod górą; co

kly i glodną paszczę otwiera, naści strawę

zobaczy, to pochlonie, co pochwyci to po-

żmiju-smocze. Polyka straszną paszczęką,

żera. Kiedy z glodu ryczy wściekly, cala

ryknie aż drży góra cala i gród w posadach

góra drży od ryku.

się chwieje. W smoku palą się wnętrzności,

Kiedy syty, dyszy w jamie, oddech po-

trzewia ogień mu wyżera. I z jamy glowę

wietrze zaraza... Noc i dzień spoczynku

wywleka, leci do Wisly i żlopie. Żlopie, aż

nie ma, pola puste, lud ucieka, zwierz do

się nadąl caly i rycząc rozpękl -- i zdycha.

lasu goni z trwogą... Trzody wyplenil i lu-

Wtem Krak z mieczem idzie z grodu,

dzi, dlawi niewiasty i dzieci, a nigdy pa-

leb żmiji strasznej ucina, na żerdź go wty-

stwy niesyty, ciągle ryczy, ciągle dyszy.

ka wysoko. Patrzaj, narodzie mój mily, że

Czymże zgladzić żmiję-smoka? Miecz mu

się twe męki skończyly. Ptacy niosą wieść