Wolanie z Wolynia nr 4 (179)

Lipiec-Sierpień 2024 r.

str. 11

Między sąsiadami - Між сусідами

NIECH NASZE POJEDNANIE

Z UKRAIŃCAMI SIĘ UTRWALA

I POGLĘBIA!

W rocznicę tragedii na Wolyniu o. Ja-

zumieć naszych braci Ukraińców, jeśli

cek Salij podkreśla, że choć nasza historia

nawet ci, którzy szczerze i bezwarunko-

jest trudna, choć różne rzeczy mogą nasze

wo potępiają wolyńskie ludobójstwo, nie

narody różnić, jednak wzajemna milość,

chcą jednak potępić Ukraińskiej Armii

którą widać obecnie, jest faktem. Ewen-

Powstańczej calościowo.

W sześćdziesiątą rocznicę tamtej

tualne różnice jej nie zniweczą. Pod jed-

krwawej niedzieli św. Jan Pawel II skie-

nym warunkiem: że w obu naszych naro-

rowal krótkie przeslanie, które jeszcze

dach nie zabraknie ludzi rzetelnie wierzą-

dzisiaj warto sobie przypomnieć. Bo

cych w Jezusa Chrystusa.

Bylem już księdzem, kiedy znacznie

to naprawdę aż strach pomyśleć, że nie-

ode mnie starsza znajoma z dzieciństwa

nawiść potrafi do tego stopnia zatruć ser-

pani Marysia opowiedziala mi o strasz-

ca i doprowadzić do takiego rozlewu krwi.

nym wydarzeniu, którego byla naocz-

Ale oto ten sam papież, który tak często

nym świadkiem. Bylo to już po wojnie.

wzywal do pielęgnowania pamięci jako

W okolicach jej rodzinnej wioski, znajdu-

podstawy duchowej tożsamości, tym ra-

zem przestrzega: ,,Nie dajmy się zniewolić

jącej się blisko polskiej granicy, Sowieci

strasznymi wspomnieniami przeszlości". Pa-

rozgromili oddzial Ukraińskiej Powstań-

czej Armii. Po kilku godzinach przymusi-

pież mial rację. Bo żeby pamięć nie poglębia-

li mieszkańców wioski, aby przechodząc

la wrogości i nienawiści, musi być ożywiona

obok przywiązanych do drzew trupów za-

pragnieniem poznania calej prawdy, ale także

bitych, rozpoznawali swoich bliskich. Lu-

pragnieniem pojednania i wzajemnego prze-

dzie wtedy już wiedzieli, jaki byl cel tej

baczenia.

moralnej tortury. Jednak nie każda kobie-

Cala prawda o tym, co się stalo mię-

ta potrafila przejść obojętnie obok zabite-

dzy nami w roku 1943, to również ­ nie-

go męża, brata lub syna. Placz i okazywa-

stety, wciąż zbyt malo znana ­ prawda o

nie rozpaczy byly dla wladz znakiem, że

podejmowanych przez Ukraińców niezli-

calą rodzinę powinno się wyslać na Sybir.

czonych próbach ratowania zagrożonych.

Co prawda jest to malo prawdopo-

Ja sam (bo jestem Wolyniakiem) zakoń-

dobne, żeby któryś z zabitych nieszczę-

czylbym życie jako ośmiomiesięczne nie-

śników uczestniczyl w krwawej niedzie-

mowlę, gdyby do chutoru moich rodziców

li, którą 11 lipca 1943 r. urządzili ukra-

nie przybiegla przerażona Ukrainka z in-

ińscy nacjonaliści, kiedy to ich bandy za-

formacją, że na wiosce mordują Polaków.

atakowaly 99 wolyńskich miejscowości,

Bylo to 15 kwietnia 1943 r. we wsi Budy,

dokonując rzezi mieszkających tam Pola-

pow. Dubno. Chutor byl szczęśliwie dość

ków. Niemniej nie da się ukryć, że to ta

oddalony od wsi i to nas ocalilo. W maju

sama UPA tych zbrodni się dopuścila. Tak

zostaliśmy wywiezieni do Niemiec i ro-

czy inaczej, przynajmniej próbujmy zro-

dzice nie mieli już okazji podziękować